Profesjonalna komunikacja, trwały wizerunek +48 22 379 79 79 bok@preals.pl

PRekursorzy

Prekursorzy PR

 Ivy Lee i Edward L. Barnays – pierwsi PR’owcy

 

Ivy Ledbetter Lee (1877−1934)

Był studentem ekonomii, ukończył Emory i Princeton. W 1898 r. pracował jako reporter w Nowym Jorku w redakcji „New York Journal”. Obracał się w kręgach znanych osobistości świata gospodarczego, co miało bezpośredni wpływ na jego dalsze działania. W 1900 r. sformułował słynny dziś apel „The public be informed” (Niech społeczeństwo będzie informowane). W 1905 r. stworzył pierwszą na świecie agencję PR.

Ivy jako prekursor stwierdził, że na krytykę społeczeństwa można najskuteczniej odpowiedzieć rzetelnym, prawdziwym i uczciwym kontrargumentowaniem. Uznawał, iż każdy przedsiębiorca, zamiast łagodzić narastające konflikty i nieporozumienia, powinien dążyć do kształtowania i utrzymania zaufania społecznego.

Głosił, że w interesie przedsiębiorcy leży wręcz wykraczanie poza koncepcję nieomylności, tym samym, powinności występowania poza istotę interesu i przyznanie się do błędu. W swojej działalności agencyjnej pracował między innymi dla: Pennsylvania Railroad, Chrysler, Guggenheim. Według niego każda firma powinna dążyć do zdobycia zaufania i dobrej reputacji w społeczeństwie poprzez poszukiwanie dróg obustronnego kompromisu i zapewnienie harmonii stosunków ze swoimi pracownikami.

Edward L. Barnays (1891−1992)

Pochodził ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Urodził się w rodzinie austryjackich imigrantów. Jego ojciec pochodził z inteligentnej żydowskiej rodziny matka zaś była siostrą Zygmunta Freuda. Ukończył szkołę rolniczą i podjął pracę w firmie eksportującej zboże. Zaraz potem rozpoczął karierę dziennikarza w Nowym Jorku („Medical Review of Reviews i Dietetic” and „Hygienic Gazette”).

W 1913 r. podjął pracę jako agent prasowy na Broadway’u. Był agentem takich artystów jak: Otis Skinder czy Enrico Caruso. Lata 1918−1919 obfitowały w działalność E.L. Barnaysa w U.S. Committee on Public Information (organizacja założona przez prezydenta Wodorowa Wilsona w celach propagandowych).

Do jego głównych zadań należało namawianie obywateli do zakupu bonów, tzw. „Pożyczki Wolności”, które finansowały działania militarne. Na czele wspomnianej organizacji stał Georg Creel, który jako jeden z pierwszych stał się specjalistą ds. public relations (pierwszy doradca prezydenta W. Wilsona).